ATA SÖZLERİ – S – Ş -
Posted by Mikail on 10/29/2011 in ATA SÖZLERİ |
- Sabah ola, hayır ola (gele).
- Sabır acı ise de (acıdır) meyvesi tatlıdır.
- Sabreden derviş, muradına ermiş.
- Sabreyle işine, hayır gelsin başına.
- Sabrın sonu selâmettir.
- Saçın ak mı kara mı, önüne düşünce görürsün.
- Sadık dost akrabadan yeğdir.
- Sefa ile yenen cefa ile kazanılır.
- Sağ baş yastık istemez.
- Sağ elinin verdiğini sol elin görmesin.
- Sağır işitmez, uydurur (yakıştırır).
- Sağlık, varlıktan yeğdir.
- Sahipsiz eve it buyruk.
- Sakınılan göze çöp batar.
- Sakla samanı, gelir zamanı.
- Sanat altın bileziktir.
- Sana taşla vurana, sen aşla vur (dokun).
- Sanatını ustadan öğrenmeyen (görmeyen) öğrenemez.
- Sana vereyim bir öğüt: Kendin ununu kendin öğüt.
- Sarımsağı gelin etmişler, kırk gün kokusu çıkmamış.
- Sayılı gün tez geçer.
- Sayılı koyunu kurt kapmaz.
- Sebepsiz kuş bile uçmaz.
- Sel gider kum kalır (kişi ettiğini bulur).
- Sen ağa, ben ağa; bu ineği kim sağa?
- Sen işlersen mal işler, insan öyle genişler.
- Sen işten korkma, iş senden korksun.
- Serçeden korkan darı ekmez.
- Sermayen bir yumurta ise taşa çal.
- Sevda geçer yalan olur, sonra sokar yılan olur.
- Seyrek git sen (sıkça varma) dostuna, kalksın ayak üstüne.
- Sıçan çıktığı deliği bilir.
- Sıçan geçer yol olur.
- Sinek küçüktür ama mide bulandırır.
- Sinek pekmezciyi tanır.
- Soğanın acısını yiyen bilmez doğrayan bilir.
- Sona kalan dona kalır.
- Son pişmanlık fayda vermez.
- Sonradan gelen devlet, devlet değildir.
- Soran yanılmamış.
- Sora sora Bağdat bulunur.
- Sorma kişinin aslını, sohbetinden bellidir.
- Söyleyenden dinleyen arif gerek.
- söz ağızdan çıkar.
- söz gümüşse, sükût altındır.
- sözünü bil, pişir; ağzında der, devşir.
- söz var iş bitirir, söz var baş yitirir.
- Su akarken testiyi doldurmalı.
- Su bulanmayınca durulmaz.
- Su bulununca (görülünce) teyemmüm bozulur.
- Su küçüğün, söz (sofra) büyüğün.
- Su testisi su yolunda kırılır.
- Su uyur, düşman uyumaz.
- Suyun yavaş akanından, insanın yere bakanından kork.
- Sükût ikrardan gelir.
- Sürüden ayrılanı (ayrılan kuzuyu, koyunu) kurt kapar (yer).
- Sütten ağzı yanan, yoğurdu üfleyerek yer.
- Şahin, sinek avlamaz.
- Şakanın sonu kakadır.
- Şap ile şeker bir değil.
- Şeriatın kestiği parmak acımaz.
- Şeytanın dostluğu darağacına kadardır.
- Şeytanla kabak ekenin, kabak başına patlar.
- Şimşek çakmadan gök gürlemez.
- Şöhret afettir.